THE MEMORY


231701840m.jpg 

Assalamualaikum wbt.Syukur ke hadrat Ilahi Yang Maha Pemurah lagi Maha Mengasihani kerana akhirnya pada 11 Mei yg lalu sy kembali semula ke kmpk tercinta sbgmana yg telah dirancang.Ini adalah kali kedua sy kembali ke kmpk sebagai fasilitator minggu aluan pelajar2 baru.Banyak pengalaman yg sy kutip sepanjang seminggu sy berada di sana di samping membina ukhuwah baru bersama rakan2 alumni dari batch yg lain.Namun Kali ini hanya sy dan izzati (antara shbt2 mulia sy) yg dapat ikut serta bg menabur bakti di sana.Sahabat2 yg lain kebyakannya tidak dapat pergi ekoran dgn kekangan yg tersendiri.Ada shbt yg masih dlm study week, sibuk dgn program masing2 dan juga dek kekangan jarak rumah yg terlalu jauh.Namun kenangan dan semangat kalian sy bawa bersama.

Sy tiba di kmpk lebih kurang pada jam 5.30 petang bersama Izzati.Tiba2 satu perasaan yg cukup menyentuh hati hinggap di jiwa sy apatah lagi saat itu suasana sunyi menyelubungi bumi kmpk.Allah masih mengizinkan sy utk menjejakkan kaki di bumi itu,bumi yg menemukan dan menyatukan kami, shbt2 yg mendamakan kasih Ilahi.Sy terus berjalan2 di sekitar kawasan hadapan blok kami itu.Pemandangan yg indah dgn bukit bukau yg menghijau itu masih tidak dicemari.Sy menarik nafas dari udara itu,udara yg sama dihirup shbt2 sy suatu ketika dahulu.Udara itu juga masih segar seperti dahulu.Sy terus melangkah sambil melemparkan pandangan ke arah rimbunan bunga kuning yang berlatar belakangkan bukit2 yg tersergam indah itu.Tiba2 di sudut itu, bayang2 memori shbt2 sy bermain di dpn mata.Kelihatannya kami tersenyum di situ.Kehadiran mereka masih segar terasa.Seolah-olahnya semangat dan roh kami masih bersatu di bumi itu.Tidak pernah hilang.Sy terus melangkah lagi sambil memerhatikan suasana sekeliling.Tiba2 kotak fikiran sy berputar,mengingatkan sy akan Surau An-Nur.Serentak dgn itu,sy dan Izzati terus bergegas ke situ.Tidak sabar rasanya saat itu utk menatap surau yg memberi seribu makna kpd kami dan shbt2 yg lain.Perlahan-lahan sy menolak daun pintu surau itu dan melangkah masuk.Hiba rasanya.Surau itu masih seperti dahulu.Hiasan di dinding surau yg pernah kami buat masih kemas di tempat asalnya.Suasana syahdu seketika, masing2 terkedu di situ.Menjelang Maghrib, sy dan Izzati sama2 menunaikan solat berjemaah di surau An-Nur.Sy mengimamkan solat Maghrib tersebut sambil Izzati menjadi makmumnya.Selesai solat,kami sama2 bersalaman dan berpelukan.Saat itu juga sy menoleh ke belakang kerana sy merasakan seolah2nya shbt2 sy yg lain juga sdg menanti di saf blkng utk bersalaman dgn sy.Sy terbayangkan kelibat mereka yg manis bertelekung putih itu sdg duduk di saf blkg sy.Kerana itulah kebiasaan kami suatu ketika dahulu,sama2 menunaikan solat berjemaah di surau ini.

Terus-terang sy katakan di sini.Sy cukup merindui shbt2 yg dikasihi ini.Dalam hidup ini,tidak pernah lg sy menghargai mana2 persahabatan sbgimana sy menghargai persahabatan ini.Semoga Allah sentiasa memberkati mereka ini dan menyatukan semangat kami.AMIN.

2 Responses

  1. saya amat merindui ukhti…ukhti mengingatkan saya pada matlamat diri…salam mahabbah fillah…

  2. sy juga merindui ukhti dan sahabat2 yg lain.Semoga Allah merahmati kalian

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: